We denken allemaal dat wanneer we alles in orde hebben en alles goed gaat dat we het gekke idee hebben dat we als we aanvallen onze longen uit het lijf moeten roepen en dat we moeten schieten op alles wat beweegt.

Alhoewel; wanneer we willen aanvallen naar een door de vijand ingenomen gebouw moeten we soms het gevoel hebben dat het meer opportuun is dat we de achterhoede naar voor brengen of dat we met kruisvuur aanvallen of we gewoon heroïsche toestanden overlaten aan iemand anders.

Het probleem is dat moed resulteert in een snelle (maar moedige) dood. Voorzichtigheid aan de andere kant kan ervoor zorgen dat je het spel overleefd zonder een schrammetje. Spijtig genoeg als je werkelijk een spel moet winnen is teveel voorzichtigheid teveel van het goede.

Elke keer weer heb ik gezien hoe aanvallen weerslagen worden omdat het aanvallende team een complete en moedige strategie had bedacht, wat nog erger is moedig veranderd in een ongedisciplineerde en ongesynchroniseerde aanval.

Wat resulteert in het individueel spelen zonder de nodige backup en het lik op stuk krijgen van het verdedigend team. Op het einde van de dag moet je soms het risico nemen om te winnen. OK, je kunt geraakt worden maar als je team wint is het het waard trouwens, soms heb je geluk en zal de rest van je team neergelegd worden wat jou toelaat om de glorie te behalen.

Even serieus nu: op het einde van de dag verstopt in een bos is veilig maar vervelend en in het slechtste geval kan het de speelpret bederven voor iedereen.